T-43
Na efekt lotów amerykańskich samolotów szpiegowskich U-2 ponad ZSRR, zlecono konstruktorom prace ponad zwiększeniem pułapu myśliwców przechwytujących, do czego ślad komunikacyjny prowadziła na mocy wykorzystanie mocniejszych silników. w celu przetestowania nowego silnika Lulki AŁ-7F-1 (o raczej większej średnicy) i przyspieszaczy rakietowych (z których natomiast zrezygnowano), a również naddźwiękowego wlotu powietrza z regulowanym centralnym stożkiem, zbudowano w oparciu T-3 doświadczalny płatowiec T-43. Został płeć brzydka oblatany 10 października 1957 (pilot Władimir Iliuszyn). Wysokie osiągi samolotu - prędkość 2200 km/h (2,06 Ma) i stopień 21,5 km spowodowały, że władze zleciły dalsze prace ponad zastosowaniem w projekcie T-3 silnika AŁ-7F-1 z wlotem powietrza z regulowanym stożkiem i mieszczącą się w przedtem stacją radiolokacyjną. Zdecydowano zastosować nową stację radiolokacyjną CD-30, współpracującą z przyjętymi wcześniej na rynsztunek pociskami rakietowymi rodziny K-5. Ze stożkiem wlotowym, płatowiec puder sylwetkę niesłychanie podobną do opracowanego w w takim razie czasie mniejszego MiG-21, szczególnie w widoku od momentu góry.