T-3
Konstrukcja Su-9 bierze własny start z projektu myśliwca T-3 ze skrzydłami w układzie delta. W 1953 radzieckie władze zorganizowały biuro konstrukcyjne OKB-1 Pawła Suchoja (od 1954 - OKB-51) oraz zleciły mu zaprojektowanie myśliwca przechwytującego i myśliwca frontowego (odbierając więc biuru MiG uzyskaną przez nie w 1949 pozycję monopolisty w dziedzinie konstrukcji myśliwców). Efektem było powstanie zbliżonych do siebie projektów samolotów napędzanych nowym mocnym silnikiem AŁ-7F konstrukcji Archipa Lulki – myśliwca przechwytującego T-3 ze skrzydłem w nowym układzie delta i myśliwca frontowego S-1 ze skrzydłem skośnym (późniejszego Su-7). oryginalnie pracowano również nad myśliwcem frontowym T-1 ze skrzydłem delta, lecz projekt ów zarzucono (w oznaczeniach litera T oznaczała narząd lotu trójkątne, S – skośne).
Prototyp T-3 zbudowano w marcu 1956 i oblatano 26 maja 1956, po czym natychmiast 24 czerwca zaprezentowano wraz z S-1 na paradzie lotniczej w Tuszynie. T-3 był wyposażony w stację radiolokacyjną Ałmaz-3 z charakterystyczną anteną w spiczastej osłonie w górnej części wlotu powietrza naprzód kadłuba samolotu oraz drugą mniejszą anteną poniżej. proch istnieć zbrojny w 2 pociski powietrze-powietrze K-7 czy K-6. aeroplan wbrew tego nie uzyskał zakładanych osiągów - szybkość maksymalna wynosiła ok. 1930 km/h, zaś skala 18,3 km. Wzrosła masa konstrukcji, problemy stwarzał prekursorski niedopracowany silnik, zaś nieregulowany otwór wlotowy powietrza nie był perfekcyjny na obiekt dużych prędkości. W czerwcu 1957 oblatano dalszy udoskonalony prototyp (oznaczenie zakładowe PT-7), z radarem Ałmaz-7. równocześnie z budową drugiego prototypu zdecydowano wdrożyć T-3 do produkcji seryjnej (pod oznaczeniem zakładowym PT-8) i wciąż w 1957 zbudowano trzy przedseryjne samoloty. Rozpoczęto następnie produkcję małej serii T-3 (PT-8).