Su-9
Samolot T-3 z pociskami K-5MS pył tworzyć, co do jednego z półautomatycznym systemem naprowadzania z ziemi Wozduch-1, cały kompleks przechwytujący, zaznaczony T-3-51. Dalsze prace ponad samolotem prowadzono tymczasem wobec oznaczeniem T-43. na dodatek istniejącego zanim prototypu T-43, na prototypy przebudowano 5 seryjnych T-3. od grudnia 1958 do 9 kwietnia 1960 prowadzono podejście państwowe prototypów, wiążące się z koniecznością rozwiązania wielu problemów, w tym z wyeliminowaniem gaśnięcia silnika wskutek pompażu przez modyfikacje sterowania stożka wlotowego. 20 lipca 1959 doszło do katastrofy prototypu T-43-6 z niewyjaśnionych przyczyn. Utracony silny ptak zastąpił przebudowany z T-3 pierwowzór T-43-11, a następnie wciąż jedynka T-43-12, w którym zwiększono zapas paliwa. w czasie badań państwowych wykonano 407 lotów. Po próbach, kompleks przechwytujący T-3-51 został 15 października 1960 przyjęty na uzbrojenie, wobec czym silny ptak otrzymał oficjalne oznaczenie Su-9, przystanek radiolokacyjna: RP-9U, pociski: RS-2US, a cały kompleks Su-9-51.
Produkcję T-43 rozpoczęto w zakładzie nr 153 w Nowosybirsku wciąż w 1958, w pozycja T-3 (PT-8). Su-9 produkowano w Nowosybirsku do 1962, a od 1959 do 1961 też w zakładzie nr 30 w Moskwie. W toku produkcji, wprowadzano kolejne ulepszenia według wyników badań, modyfikowano też wcześniejsze samoloty. w pełni zbudowano ich poniekąd ponad 1000.
W drugiej połowie lat 60. dostosowano samoloty do przenoszenia pocisków R-55 (K-55) samonaprowadzających się na podczerwień, zmodyfikowano wobec tym stację radiolokacyjną do wariantu RP-9UK. Wypróbowano też broń Su-9 w bomby oraz, najpierw lat 70., w podwieszany kontener UPK-23-250 z działkiem 23 mm, którego zastosowanie wymagało tymczasem rezygnacji z podwieszanych zbiorników paliwa i nie było popularne.